هر روز عاشورا ست و همه جا کربلا

اما امروز شاید نگین زمین کربلایی، فلسطین است.

کی به خود می آییم؟ تا کی خواهران و برادرانمان را یزید زمان قتل عام کند. و ما سکوت کنیم؟

و همواره عاشوراست؛ عاشورایی در درون که جهاد اکبرش خوانند و عاشورایی در برون که جهاد کوچکترش می نامند.

ما را چه شده که در جهاد اصغر مانده ایم؟ حتی در کمک مالی هم خساست می ورزیم؟

ما را چه شده که شیطان حتی وسوسه هایش را تغییر نمی دهد:

جمعیت زیر خط فقرمان را زمزمه می کند و چراغی که به خانه رواست!!!!

آیا اسرائیل را؛ منکر بزرگ زمان را نمی بینیم؟ آیا یزید زمانمان را نابینا شده ایم؟

کجا صحبت از فقر و ذلت و بی چارگی ست! این زمزمه شیطان است. سخن حسین زمان ( عج)  از منکری ست که امروز آشکارا فسق و فجور می کند، مسلمان می کشد، نابودی دین خدا را طلب می کند...

چه آمده بر سر ما؟

از حسین می گوییم و از داغ ننگ غریبی اش بر سر و سینه می زنیم در حالیکه گوش هامان را بر « هل من ناصر» ی که امروز ما را می خواند بسته ایم؟

خوشا به حال زینب که جز زیبایی ندید

که خاندانش چنان کردند که در اسارت هم سرش را بالا گرفت و فرمود:

« الحمدلله الذی اکرمنا بالشهادة »

بدا به حال ما اگر بی تفاوتی ذلیلمان کند

خدایا ارنی الاشیاء کما هی

خدایا پناه بر تو از غفلت دلهامان

خدایا پناه بر تو از یاری ظالم

خدایا هیهات من الذلة را بر جانمان بیاموز

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

امروز عاشوراست

امروز است میدان عالی ترین ارزش ها و زیباییها در برابر زشت ترین پستی ها

تا چه پایه سقوط می کند انسان...!

ای حسین است!  سرور جوانان بهشت، بارها به دعایش شفا یافتید ، یادتان نیست در حال هلاک بودید و به دعای او باران بارید؟ آب بر او می بندید؟ بر شش ماهه اش حتی! به دعای او باران بارید چرا نمی فهمید؟

امروز عاشوراست

امروز است که امتی ولی خدایشان ، نوه ی پیامبرشان، کشتی نجاتشان را با دست های خود می کشند!

سرش را .... انگشترش را ... خیمه هایش را ... اسبانشان را ...

اعظم الله اجورنا بمصابنا بالحسین علیه السلام وجعلنا و ایاکم من الطالبین بثاره مع ولیه الامام المهدی علیهم السلام

بزرگ نماید خدا اجرهای ما را به مصیبت ما بر حسین علیه السلام و قرار دهد ما و شما را از خونخواهان او با ولیش امام مهدی از آل محمد علیهم السلام

حسین چه کرده ای با دلها!

حسین تو به عشق آبرو دادی تو عشق را معنا کردی تو میزان عاشقی شدی مدعیان را دیگر چه آبرو از ادعای عاشقی!

به دعای تو باران بارید و کوفه از تشنگی خلاص شد! امروز اما وقت به تصویر کشیدن عشق است!

چرا نمی فهمند!

چه کرده ای حسین! آه از یارانی که تو خبر از شهادتشان می دادی و می خندیدند! آه از علی اکبر تو، آه از تشنگی که معنای وداع بود به فدای نگاه پدرانه ات! آه از یادگار برادرت، چه کرد « احلی من عسل » گفتنش با دل تو ؟ آه آه آه از عباس از لحظه ی یاس که هرگز تجربه نکرده بود و حالا در این زمان آه از قولی که به دخترت داده بود، آه از غریبی ات بعد از عباس آه از کمری که شکست ...

آه از شش ماهه ات حسین. آه از خونی که به آسمان پاشیدی و برنگشت. از همه چیزت گذشتی حتی شش ماهه ات. آه از دل تو

آه از یتیم برادر که دفاع آخرینش از تو پستی دشمنت را بیش از پیش نشان داد.

آه از تنهایی ات در میدان آه از عاشقیت

 فریاد « لا حول ولا قوة الا بالله » تو در میدان می پیچید، چرا نمی فهمند! آه از عاشقانه های آخرینت:

الهی رضا بقضائک و تسلیما لامرک لا معبود سواک یا غیاث المستغیثین

و فرشتگان دریافتند آنچه را نمی دانستند.

 و اکنون نوبت ماست که کل یوم عاشورا

 یا حسین

آن کیست اندر هر بلا ، با تو وفاداری کند

با قلب و شعر و دست خود از تو طرفداری کند

آن کیست کز بهر خدا، پیش تو از خود بگذرد

با امر تو سقا شود ،  یا که علمداری کند

آن کیست ماه هاشمی حب و حیایش دائمی

تا بود خصم جرات نداشت ، تا فکرِ آزاری کند

آن کیست مولایش تویی، چون بنده آقایش تویی

پیش از تو و طفلان تو ، از آب، دست عاری کند

آن کیست که بی چشم و دست، با آن عمود بر فرق سر

در فکر این است تا چه شکل حالا تو را یاری کند

آن کیست جز عباس تو ، در قلب پر احساس تو

داغش کمر را خم کند ، اشک تو را جاری کند

                                                *******

شد لشکر غم بی عدد، یارب فقط از تو مدد

در این غم افزون ز حد، جز تو که غمخواری کند

من چه گویم ناقصی از کاملی!؟

این همی دانم که بردی هر دلی

ماه ظاهر پیش شمس باطنت در پشت ابر

خود لقب گوید تو را؛ بو فاضلی

دلم شیدایی خال ابا الفضل

بسان سایه دنبال ابا الفضل

یقین دارم که مهدی خواهد آمد

اگر سالی شود سال ابا الفضل

* شاعر این شعر رو نمی شناسم، کاش من بودم!

نهضت حسین در همیشه تاریخ جاری ست. تو چگونه بدان می نگری؟

واقعه ای که قرن ها پیش رخ داد و تمام شد یا «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» را معتقدی؟

تو امروز در کدامین سپاهی؟ حق را شناخته ای؟ باطل را چطور؟

حسین امروزت را، امام زمانت را می شناسی؟ چقدر تسلیمش شده ای؟ تا چه قیمتی به پای او می مانی؟

صدق قدمت و قلمت را امتحان کرده ای؟

نکند محبتت دروغین باشد؟ نکند پای مال و جان و اسارت خاندان وسط آید سست شوی؟ نکند شمع را که خاموش کند بگریزی؟

قیامی دوباره در راه است، ما در کدامین گروه خواهیم بود؟نه! همین حالا در کدامین گروهیم؟

فاسئل الله الذی اکرمنی بمعرفتکم و معرفة اولیائکم و رزقنی البرائة من اعدائکم ان یجعلنی معکم فی الدنیا و الآخرة و ان یثبت لی عندکم قدم صدق فی الدنیا و الآخرة و اسئله ان یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله و ان یرزقنی طلب ثارکم مع امام هدی ظاهر ناطق بالحق منکم

 ۱۴۰۰ سال پیش حسین علیه السلام فریاد زد: یزید فاسق و فاجر را تحمل نمی کند. فریاد زد مرگ شرف دارد بر زندگی ننگین.فریاد زد هیهات من الذلة

فریاد زد همه فریاد او را شنیدند اما با او همراه نشدند حتی آنان که نامه اش نوشته بودند

اهل کوفه را می شناسی یا دور کعبه می چرخی یا خود را به خواب زده ای یا پسرت گرفتار است یا غم توشه ی خانواده ات را داری یا از مرگ می هراسی یا چشمت را متاعی گرفته یا .... هر بهانه ای داشته باشی، امامت را تنها نگذار سرافکنده و خوار می شوی. باور نداری! نگاه کن صحنه ی کربلا را ...

اما امروز ...

یکی از مصداق های راحت و بی دردسر امروزی مبارزه با یزید زمان و یاری امام زمان رو برای آزمایش خودمون بگم؟

طبق فتوای مراجع  زمانمان و در راس همه ولی فقیه شیعیان جهان ( همان که حسین زمان تو ، تو را به او سپرده و حجت خود بر تواش نام نهاده) خرید کالاهای صهیونیستی یا شرکت های حامی صهیونیزم جایز نیست.

  http://www.khamenei.ir/FA/Treatise/unitDetail.jsp?uid=12 )  )

یزید امروز خود را نشناخته ای؟ یا خود را به خواب زدی؟ چرا ما تهیه کننده ی گلوله هایی باشیم که سینه ی خواهران و برادران مسلمانمان را نشانه گرفته اند؟  کسی سر تو را به نیزه نمی برد! در اوج اسایش چرا بیعتت را فراموش می کنی؟

لیست کالاها رو در لینک زیر می توانید ببینید:

http://www.inminds.co.uk/boycott-brands.html 

بعضی هاشون خیلی آشنا هستند نه؟ کوکاکولا، فانتا،اسپریت، نوکیا، نستله، تیمبرلند، اینتل، اَُرئال و ...

 ما بايد فرض كنيم اگر پيغمبر خدا زنده بودند ، الان چه مي كردند در باره ي چه مسئله اي مي انديشيدند؟

والله بالله من قسم مي خورم كه پيغمبر اكرم در قبر مباركشان امروز از يهود مي لرزند . اين يك مسئله ي دو دو تا چهار تا است .

مسئله ي فلسطين را اگر كسي نگويد گناه كرده است . من اگر نگويم والله مرتكب گناه شده ام و هر خطيب و واعظي اگر نگويد مرتكب گناه شده است .

والله و بالله ما در برابر اين قضيه مسئوليم . به خدا قسم ما غافل هستيم . والله قضيه اي كه دل پيغبر اكرم (ص) را امروز خون كرده است اين قضيه است . داستاني كه دل حسين بن علي (ع) را خوني كرده است اين قضيه است .

اگر حسين بن علي (ع) امروز بود ، مي گفت اگر مي خواهيد براي من عزاداري كنيد، برای من سینه و زنجیر بزنید شعار امروز تو باید فلسطين باشد شمر امروز شما موشه دايان است .

شمر 1300 سال پيش مرد و رفت شمر امروزت را بشناس

به دروغ به مغز ما كرده اند كه اين يك مسئله ي داخلي است و مربوط به عرب و اسرائيل است . چرا يهوديان دنيا مرتب براي اينها پول مي فرستند ؟

ما چه جوابي در مقابل اسلام  پيغمبر خدا داريم ؟ خجالت دارد كه خودمان را مسلمان بدانيم . خجالت دارد كه خودما را شيعه ي علي بن ابیطالب بدانيم . آيا ما وظيفه نداريم كه يك كمك مالي بكينيم ؟ آيا اينها مسلمان نيستنتد ؟ آيا اينها براي حق مشروع بشري قيام نمي كنند ؟

والله این انفاق واجب است مثل نماز خواندن و روزه گرفتن واجب است. اولین سوالی که بعد از مردن ما از ما می کنند همین است که در زمینه همبستگی اسلامی چه کردید؟ به خدا قسم وقتي كه انسان اينها را مي بيند آتش می گیرد ....

نخست فلسفه قتل شاه دين اين است كه مرگ سرخ، به از زندگي ننگين است.

امام هرگز حتی به قیمت جان خودش و بهترین یارانش زیر بار ذلت نرفت. بارها در طول قیام هیهات من الذلة او شنیده و دیده شد. بخش های ازین کلمات و حرکات عزتمندانه را در ادامه متن بخوانید.

بعد از شهادت امام نیز، حتی در سخت ترین شرایط عزتمندی خاندان پاک رسول خدا صلی الله علیه و آله حفظ شد، با وجود تلاش بسیار دشمن، هرگز حرکتی از ایشان دیده نشد که نشان از ذلت باشد، بلکه عزت نفس این خاندان و در راس شان حضرت سجاد و حضرت زینب سلام الله علیهما سبب خوارشدن دشمنان خدا شد.

خدا نکند با جهالت خود یا با بی توجهی در روایت صحنه های شکوهمند قیام الهی امام، خواست دشمنان ایشان را برآورده کنیم و خدای نکرده دروغ هایی بسازیم در ذلیل نشان دادن عزتمندترین انسان ها!!!

خدا نکند خود را پیروان ایشان بدانیم و خود موجوداتی ذلیل و خوار باشیم.

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

نشانه ها را جدی بگیریم! در قیام دوباره ای که در راه است ما در کدامین گروه خواهیم بود؟

عشق بازی کار هر مشتاق نیست          

 این شکار، دام هر صیاد نیست

عاشقی را قابلیت لازم است                

طالب حق را حقیقت لازم است

عشق ، از معشوق اول سر زند         

 تا به عاشق ، جلوه دیگر کند

تا به حدی که برد هستی از او       

سر زند صد شورش و مستی از او

شاهد این مدعی خواهی اگر                    

بر حسین و حالت او کن نظر

****

روز عاشورا در آن میدان عشق       

کرد رو را جانب سلطان عشق

بارالها این سرم این پیکرم             

این علمدار رشید، این اکبرم

این سکینه، این رقیه، این رباب      

این عروس دست وپا خون در خضاب

این من و این ساربان، این شمر دون

این تن عریان میان خاک و خون

این من و این ذکر یارب یاربم                      

این من و این ناله های زینبم

*******

پس خطاب آمد زحق کی شاه عشق          

ای حسین یکه تاز راه عشق

گر تو بر من عاشقی ای محترم         

پرده برکش من به تو عاشقترم

غم مخور که من خریدار توام          

 مشتری بر جنس بازار توام

هر چه بودت داده ای در راه ما     

مرحبا صد مرحبا خودهم بیا

خود بیا که می کشم من ناز تو      

عرش و فرشم جمله پا انداز تو

لیک خود تنها در بزم یار                

خود بیا و اصغرت را هم بیار

خوش بود در بزم یاران بلبلی         

خاصه در منقار اوبرگ گلی

خود تو بلبل ، گل؛ علی اصغرت     

زودتر بشتاب سوی داورت

حریص بودند به مال دنیا، حقانیت تو را می شناختند اما حرص و طمع را در وجودشان نکشته بودند، خودشان دعوتت کردند، اما تو را به چند روز زندگی دنیا، به زر، به ری، به پیرهن کهنه، به انگشتر ... فروختند. نه! خودشان را فروختند، ارزان فروختند...

هر روز بر سر بازار دنیا، ارزان جوهر انسانیمان را می فروشیم، وقتش نشده آزاد شویم که خدا ما را آزاد آفریده و پرقیمت. حرص و طمع به دنیا ذلیلمان می کند، حقیرمان می کند، وقتش نشده دنبال درمان باشیم؟

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

نشانه ها را جدی بگیریم! در قیام دوباره ای که در راه است ما در کدامین گروه خواهیم بود؟ 

 عطش داره می باره

اصغر هنوز بیداره

تا وقتی من زنده ام

نگید بابا بی یاره

غنچه ی ناز بابا

صندوق راز بابا

« هل من معین » شنیده

شده سرباز بابا

شش ماهی که شهیده

اینجوری کی شنیده

بی حال شد از تشنگی

کی گلوشو ...

شش ماهه ی امامم

بر تو هزار سلامم

داغ تو بر دل ماست

منتظر قیامم

به یاد وتر موتور

زیارتی ازین دور

صدق قدم طلب کن

پیش امام منصور

التماس دعای فرج

به امید ظهور

ای آب جهان مهریه ی مادر تو

ای خنجر خصم خسته از حنجر تو

صدها گره بزرگ را بگشاید

یک ناخن کوچک علی اصغر تو

پیر همه بود، اگرچه او کودک بود

صبرش به غریبی پدر اندک بود

می کرد به نی اشاره می گفت رباب

ای کاش سر نیزه کمی کوچک بود

کاش جانم بود قابل تا فدایت می شدم

کاش دستم می گرفتی خاک پایت می شدم

کاش می شد رشته رشته، عضو عضو پیکرم

روز عاشورا طناب خیمه هایت می شدم

کاش بودم بوته ی خاری به دشت کربلا

کاشنا با کودک بی آشنایت می شدم

کاش بودم در گلوی شیرخوارت عقده ای

تا جواب ناله ی واغربتایت می شدم

صبر از ابتدای حرکت سید الشهدا یکی از شرایط مهم با حسین بودن است، خود امام فرمود:

«ایها الناس! فَمَن کانَ مِنکُم یَصبِرُ علی حَدِّ السَّیفِ و طَعنِ الاسِنَّةِ فَلیَقُم مَعَنا و اِلا فَلیَنصَرِف عَنّا.» (ینابیع المودة، ص 406 .) ای مردم! هر کدام از شما که تحمل تیزی شمشیر و زخم و ضربت نیزه‌ها را دارد همراه ما بماند، و الا باز گردد!

در حوادث کربلا صحنه های عجیب از صبر  امام و همراهانش دیده می شود و بعد از کربلا صبر زینبیان است که کربلا در کربلا نمی ماند. که به عنوان یادآوری نمونه هایی از آن را می توانید در ادامه مطلب بخوانید.