در مصباح کفعمی آمده که سکینه خاتون گفت: وقتی پدرم کشته شد ، آن بدن نازنین را در آغوش گرفتم، حالت بیهوشی به من دست داد  در آن حال شنیدم که پدرم می فرمود:

شیعتی ما ان شربتم عذب ماء فاذکرونی

او سمعتم بغریب او شهید فاندبونی

( شیعیان من هرگاه آب گوارایی نوشیدید مرا یاد کنید

هرگاه از غریبی یا شهیدی شنیدید برای من گریه کنید)

پس اهل بیت را از قتلگاه دور کردند ، ایشان را بر شتران برهنه( همان طور که قبلا گفتیم) سوار کرده به جانب کوفه روان ساختند.